چرا اختلال پنیک و آگورافوبیا به این راحتی درمان نمیشود؟
آیا تا به حال فکر کردید چرا اختلال پنیک یا ترس از مکانهای باز و شلوغ (آگورافوبیا) حتی بعد از درمان هم دوباره برمیگرده؟ مشکل فقط در علائم نیست؛ بلکه باورهای پنهانیه که مثل یک مانع بزرگ جلوی بهبودی رو میگیره.
اختلال پنیک و آگورافوبیا، پیچیدگیهای زیادی داره، اما چیزی که درمان این اختلالات رو سخت میکنه، باورهای ناکارآمد افراد در شناخت و تفسیر علائمشونه.
چرا این باورها مهماند؟
ترس از علائم جسمی:
• نکند این حمله باعث مرگم بشه؟
• نکند دیوانه بشم یا آبرویم بره؟
احساس خشم:
• خشم از خود: من همیشه ضعیف بودم.
• خشم از دیگران: چرا هیچکس مشکل منو درک نمیکنه؟
احساس غم و ناامیدی
• من تمام فرصتهای بهبودم رو از دست دادم.
• هیچکس نمیتونه به من کمک کنه.
این باورها، نهتنها اضطراب رو تغذیه میکنن، بلکه باعث مقاومت در برابر درمان میشن و احتمال عود رو افزایش میدن.
اگر میخواهید درمانی پایدار برای اختلالات اضطرابی داشته باشید، تغییر باورها کلید موفقیته. در جلسات رواندرمانی یاد میگیرید چطور این باورها رو شناسایی کنید و به مسیر بهبودی پایدار برسید.
